Veertigers-Tussen Praktijk & Idealen

Jij En Je Kinderen. En ik schrijf niet “Jouw kinderen en jij”, want ik wil dat jij jezelf hier op de voorgrond zet.
Hoe ga je met je kinderen om? Ben jij de autoritaire pa of ma, of ben je juist de vriend of vriendin van je kind?
Laat je ze helemaal vrij af leg je ze aan banden?
Praat je überhaupt met ze? Heb je echt goede inhoudelijke gesprekken met ze? Doe je weleens iets met ze?

En ga niet meteen smoesjes verzinnen, zo van, jaaaaa jij hebt makkelijk praten op die website,
want IK heb ‘t  ontzettend druk met m’n werk, alle klusjes in en om ‘t huis,  mijn hobbies.
Ik voel me zeker geen oude l…l (lantaarnpaal), maar eerlijk gezegd begrijp ik de jeugd van tegenwoordig niet zo goed.

Een motivatie van lik-me-vesje (schrijf je dat zo?), compleet ongeïnteresseerd, doelloos, stuurloos, apatisch.
Daar is met geen 100 paarden beweging in te krijgen. Ja, als ze uit kunnen gaan. Dan wel ja!

Als ouder van twee pubers, moet me eéén ding van het hart. Ik vind maar één ding ECHT belangrijk in de opvoeding van mijn kinderen.
En dat ene ding is: ……………. zelfvertrouwen……… Met zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde kan iemand de hele wereld aan.
En dat heeft niets te maken met slimheid of opleidings niveau. Als je zelfverzekerd bent durf je nieuwe uitdagingen aan,
ga je veranderingen niet uit de weg en zoek je steeds naar het beste voor jezelf. Want je weet dat jij ‘t waard bent.

En dat al die reklame slogans daar ook gretig gebruik van maken (“want JIJ bent ‘t waard”) , is om de doodsimpele reden dat iedereen
diep van binnen vindt dat ie zelf ook alles waard is. Maar zo vanzelfsprekend als dit zou moeten zijn, is ‘t ook weer niet hoor.
Ik kijk om me heen in mijn familie, vrienden en kennissenkring en ik zie hordes onzekere mensen. Ze kunnen het wel enigszins verbloemen
achter mooie woorden, opmaak, kleding of druk bezig zijn. Allemaal geleerd in de loop der jaren, maar ‘t jammere is dat ze dat gedrag
overbrengen op hun kinderen.

Terwijl die kids nou juist super onzeker zijn (vooral in de pubertijd natuurlijk). En dan reageren ze dat af door te katten, grote mond, tegenstribbelen.
Altijd denk ik aan mijn eigen jeugd als zich zoiets voordoet, en hoe ikzelf toen was en hoe ik deed.
Dan kan ik ‘t al veel beter in een perspectief plaatsen, en wind ik me er veel minder over op.

Maar goed, zelfvertrouwen dus. Als je dat lukt en je kunt je kinderen ook nog MOTIVATIE bijbrengen en een doel in hun leven, woh!
Dan is de sky the limit. Echt! Dus hier willen we je graag helpen om jouw kids te stimuleren en te motiveren, met als doel: zelfvertrouwen.